Omschakelen naar rauwe voeding (1)

Aminozuren uit dierlijke eiwitten, vetten, vitamines en mineralen waaronder calcium van dierlijke oorsprong, zijn de belangrijkste bouwstoffen voor een carnivoor. Deze bouwstoffen bevatten de meest hoogwaardige natuurlijke kwaliteit die maar denkbaar is en in onbewerkte staat zijn ze dan ook volledig opneembaar voor het carnivore darmstelsel. Dit is dan ook een zeer belangrijk aspect als het gaat om een gezonde hoogwaardige soortgerichte voeding voor de hond, kat of fret.

Als voedsel in de maag belandt, dan maken de kliertjes in de maagwand maagsappen aan. Ook laten die kliertjes het enzym pepsine los. Dit is een eiwitsplitsend enzym dat enkel in een uiterst zuur milieu optimaal werkt.
Het zoutzuur uit de maagsappen van een rauw gevoerde hond werkt samen met een zeer kleine hoeveelheid melkzuren in op de voedingseiwitten in de maag, laat ze als het ware zwellen, zodat het enzym pepsine goed kan inwerken op de massa. Bij een optimale vertering van vlees en botten worden minuscule afbraakproducten gevormd, de aminozuren.  In een zuur milieu van de maag lost zoutzuur minerale zouten op en heeft een bacteriedodende functie. 

De pH waarde moet van nature erg zuur zijn om bacteriële aanvallen het hoofd te kunnen bieden.
Een overproductie aan melkzuren in de maag ontstaat als er veel zetmeel- en suikerhoudende voeding wordt gegeven. Door dit constante alkalische milieu kunnen op termijn diverse klachten ontstaan, waarvan maagirritatie maar een minieme symptoomuiting is. Er zijn theorieën en op wetenschap gebaseerde studies die stellen dat niet alleen de spieren van paarden, maar ook honden die duursporten verrichten en een overvloed aan zetmeel waaronder vooral granen in hun dieet hebben, sneller verzuren en stijf worden. Koolhydraten leveren in een rap tempo kortstondige energie, maar het zijn niet de belangrijkste energieleveranciers. Als er onvoldoende zuurstof aanwezig is tijdens de koolhydraatverbranding, dan kan dit tot verzuring van de spieren leiden. Tijdens het verbranden van vetten is het verzuren nauwelijks mogelijk, aangezien in dit geval het verbrandingsproces op anaerobe wijze niet speelt. Ook levert vet als brandstof een veel gelijkmatiger en langduriger energieverbruik, waardoor het dier in kwestie minder nerveus is en optimaler gebruik kan maken van de geleverde energie.

Voeding dat door het enzym pepsine in de maag niet kan worden herkend als 'gelijke', het zogenoemde 'sleutel/slot mechanisme', wordt minder klein afgebroken tot peptiden en peptonen. Deze eiwit afbraakproducten moeten in de darm verder verkleind worden. De pancreas zal dan extra enzymen produceren om het afbraakproces van peptiden en peptonen goed te kunnen voltooien in de darmen. 

De productie van amylase door de pancreas is niet voldoende om de overvloed aan granen in de dunne darm te verteren. De slecht verteerde granen schuiven dan ook door naar de dikke darm en onder invloed van een fermentatieproces door inwerking van de aanwezige darmbacteriën, protozoa en schimmels, wordt er uiteindelijk ontlasting gevormd die via de endeldarm het dier verlaat. De aanwezigheid van zetmeel in de dikke darm kan voor een monokolonie van bacteriën zorgen, die door hun pathogeniteit schade aan de darmwand en diverse andere aandoeningen kunnen veroorzaken. Om het vele glucose dat uit zetmeel vrijkomt goed opneembaar te maken voor de spieren en de lever, is insuline nodig dat door de pancreas wordt geproduceerd. De kans is aanwezig dat de pancreas uitgeput raakt en insulineresistentie optreedt.
De pancreas van een carnivoor is simpelweg niet geschikt om deze grote hoeveelheden insuline aan te maken om de glucose uit een niet adequate voeding te verwerken. Ook is er een mogelijkheid dat de vertering van de maag en de maagperalstiek kan stagneren, door het insulinotrope darmhormoon gastric inhibitory peptide (GIP) dat in de dunne darm wordt geproduceerd onder invloed van zetmeel. 

Pups en kittens die nog afhankelijk zijn van de moedermelk, hebben een alkalischer maagzuurconcentratie dan een volwassen hond op Natural Raw Feeding. Bij het afspenen zal je hiermee rekening moeten houden door makkelijk verteerbare eiwitten te verstrekken.

Tijdens de omschakeling naar rauwe voeding moeten de maag en darmen van de hond, kat en fret dan ook wennen aan het ontvangen van hun soortgerichte NRF dieet. Het enzym pepsine kan door het ontvangen van de juiste voeding optimaal het werk in de maag verrichten, omdat het gelijke deeltjes voeding kan omzetten in aminozuren en het maagzuur dat voorheen een alkalischer milieu had onder invloed van complexe koolhydraten, is door de nieuwe rauwe voeding in de maag aangezuurd tot het pH 1-2 dat nodig is om botten en vlees te kunnen verteren. Pathogene bacteriën in het maag- en darmstelsel en de overvloed aan gistvorming in de darmen en op de huid, zullen vanzelf worden afgezwakt door de natuurlijke rauwe voeding die de maag en darmen ontvangen. Het melkzuur in de maag wordt teruggebracht tot een aanvaardbaar niveau en de belangrijke aminozuren zoals o.a. creatine en taurine zorgen er voor dat spieren tijdens activiteit niet verzuren.

Natural Raw Feeding 

Als je begint met zelf samenstellen, dan is het erg belangrijk te weten wat voor vleesbotten je mag geven, hoeveel % orgaan en wat precies aan ‘overige’ goed is voor je hond.

Er bestaat geen ultieme waarheid in het zelf samenstellen. Geen 1 hond is immers hetzelfde en elke hond reageert anders op rauwe voeding. Zo is het ook niet mogelijk dat een commercieel geproduceerde brok-, blik- of KVV-voeding exact is afgestemd op de individuele behoefte van het dier. Dus laat je niet verleiden door reclames dat 'alles' wat een dier nodig heeft in een zak brok, blik of KVV zit, want dan kom je zeer bedrogen uit. Is NRF dan zo moeilijk? Nee, absoluut niet!!

De basis is te voldoen aan de verhouding van een prooidier per week. De key-word is dan ook na een geleidelijke omschakeling veel te variëren met dik bevleesde karkassen en orgaan van zowel kleine als grote jonge diersoorten en aan te vullen met 'overige'.

Hoe zit het dan met die verhoudingen?

Om een gemiddeld prooidier te simuleren, kun je gebruik maken van: 

60%-70% spiervlees (incl. vet/huid/vacht)
10%-20% orgaan
10%-20% bot
10%-20% overige 

Binnen het Natural Raw Feeding ligt de nadruk op het voeren van dik bevleesde karkassen en prooidieren.
Globaal voer je 3-4 dagen per week 30-40% dik bevleesde karkassen, eventueel op die dag aangevuld met spiervlees en/of orgaan. Dit kun je afwisselen met prooidieren. Op de overige 'botloze' dagen kun je een maaltijd vis, vuile pens of een dag spiervlees eventueel aangevuld met 'overige' geven.

Spiervleessoorten

Rundvlees, paardenvlees, lamsvlees, geitenvlees, kipfilet, kalkoenvlees, hertenvlees etc.
Dit is het meest gangbare aan 'los' spiervlees. Het invoeren van meerdere spiervleesdagen per week raden wij af. Dit is tegennatuurlijk en niet in balans. Hiervoor in de plaats zou je dik bevleesde karkassen kunnen geven, aangevuld met een klein deel spiervlees of orgaan. Je mag een maaltijd spiervlees vervangen door vuile pens, aagenzien dit een prima calcium/fosfor balans heeft.

Orgaansoorten

Organen waarmee aangevuld kan worden tot 10% per week zijn lever, nier, hart, long, strotten (vallen bij de berekening onder RMB's), testikels, maagjes, tong, milt, darmen, pancreas, hersenen, ogen, huid etc. 
Bij voorkeur geef je organen van wild of in kleine intacte prooidieren en indien mogelijk biologische organen van dieren als rund, lam, geit, (wild)gevogelte en klein wild. Pens is een orgaan, maar mag je aanvullen als een maaltijd los spiervlees of bijtellen als orgaan tot 20%.

Botsoorten

Geef nooit kaal bot! Geef het rauw en kook het nooit!
Dit in verband met het veranderen van de structuur, waardoor het bot splintert en niet goed meer verteert.

Geef altijd dik bevleesde karkassen van klein wild en/of gevogelte en van zeer jonge grotere zoogdieren. 
De verhouding van zo’n karkas moet minstens 50/50 zijn en bij voorkeur 70/30 of 80/20 incl. wat vet, huid en evt. vacht. Dus een karkas bestaat minstens uit 50% spiervlees en 50% bot . Bij deze verhouding geef je een derde los spiervlees, wat orgaan en/of overige bij om verteringsproblemen voor te zijn.

Bij voorkeur bestaat zo’n karkas uit 70% spiervlees en 30% bot of uit 80% spiervlees en 20% bot (incl. wat vet, huid en evt. vacht), eventueel met orgaan en/of overige (gezonde tafelresten zoals groentes, pitten/zaden etc.).

Sommige honden hebben meer dan 15% bot per week nodig. Weer andere honden raken verstopt als ze meer dan 10% en zelfs 15% bot moeten verteren.
Teveel bot en te kale karkassen werken stoppend, waardoor al gauw krijtpoep en moeilijk ontlasten ontstaat. Dat is voor één maaltijd niet zo’n ramp, maar als dit veelvuldig voorkomt, is het zaak je menu erop aan te passen om verdere ontlastingsproblemen te voorkomen.
Dat is een voordeel van zelf samenstellen. Geen 1 hond is hetzelfde, net als de mens eigenlijk. Je leert dan ook als eerste naar de ontlasting van je hond te kijken. Als volleerd 'poepkijker' kun je zo het omschakelingsproces van je hond perfect in de gaten houden.

Wat zijn dik bevleesde karkassen?

Karkassen van gevogelte zoals kip, eend, parelhoen, kwartel, fazant, duif, gans, patrijs etc.
Karkassen van kleine zoogdieren zoals konijn, haas.
(Van gevogelte en kleine zoogdieren kunnen alle onderdelen gegeven worden, uiteraard ook in zijn gehele staat als prooidier, dus 'in de veren' of  'met huid en haar'.)

Karkassen van grotere zoogdieren zoals lam, geit, kalf, hert:
Ribben, rugdelen, schouders, koppen, staarten.
Bij voorkeur onderdelen van zeer jonge dieren die dik bevleesd zijn (80/20).

Terug naar RVVH